Termush

Jak to będzie gdy nie będzie już nic? „Termus” chłodna, minimalistyczna jeśli chodzi formę przekazu, opowieść o końcu cywilizacji. Próba przedstawienia, przez pryzmat spojrzenia na ten koniec, przez jedynego imiennego bohatera jak ten „koniec cywilizacji” mógłby wyglądać po wybuchu bomby atomowej. Gdy z jednej strony wiele się wydarzyło a jednak nie wiele się zmieniło. Opowieść ta to oszczędna w wydarzenia relacja próby zachowania normalności, w sytuacji skądinąd nienormalnej, przez grupę uratowanych szczęśliwców którzy zawczasu zabezpieczyli się finansowo wykupując miejsce pobytu w oazie przetrwania jakim jest hotel Termush odizolowany od części skażonej, pilnie strzeżony i zarządzany przez „dyrekcję”, której rola zaczyna wkraczać w obszar władzy wobec swoich „gości”, którzy powoli z gości stają się jej więźniami. „Gośćmi”, dla których poza nielicznymi wyjątkami nie wyłączając głównego bohatera, nowym motto staje się stwierdzenie: „lepsze dobre kłamstwo, niż zła prawda” zanurzając się w próbie prowadzenia normalnego życia na spacerach, słuchaniu muzyki starają się nie widzieć i nie słyszeć tego co dzieje się poza Termush i próbuje się przedostać do ich "spokojnej oazy"... To może nie jest literatura porywająca ze względu na oszczędność wydarzeń w zamian relacji przemyśleń głównego bohatera, ale jest to pozycja pomimo krótkiej formy zmuszająca do myślenia, do zadania sobie pytania na temat końca cywilizacji nie w kontekście jak on miałby nastąpić ale kto ma szanse na przeżycie i jak to nowe życie mogłoby wyglądać …. Daje 8 gwiazdek nie tylko samej powieści ale również ze względu na posłowie, które doskonale rozwija wątek apokaliptyczny w niej zawarty.