Telefon po północy

Mam w sobie coś masochistycznego. To nie ulega wątpliwości. Mimo, że książka kompletnie mi nie przypadła do gustu, postacie są tak sztampowe, że aż zęby bolą, fabuła niemiłosiernie prosta, wręcz prostacka a wątek romansowy sprawia wrażenie jakby był napisany przez 10-latka, to wiecie co. Paradoksalnie dobrze mi się to czytało. Może to magia Tess Gerritsen sprawiła, że lektura upłynęła mi naprawdę szybko. Uwielbiam tą pisarkę i jej serię Rizzoli i Isles. Należy jednocześnie docenić też jak duży krok warsztatowo uczyniła z poziomu takich książek jak Telefon o Północy do poziomu wspomnianej przeze mnie wcześniej serii.