Klub Mefista

Ameryki nie odkryję, polonu nie odtajnię i żadne jabłko nie walnie mnie w łeb, jeżeli powiem, że ścieżki życia są kręte. Bo są. I Tess to widzi. Widzi i emituje. A gdzie trzeba postraszyć, straszy. I trzyma w garści. Nas, oblatane mole. Prozatorskie mole. Czyżby mol wyczuł jednak wilgoć ? Wyniuchał jałowiznę ? Zwietrzył impotencję schyłkową ? Tak. Obnażył koślawość. Koślawość i chimeryczność. Mol jest pewien. Zjadłoby się. A zalatuje. Mol pożarł gros. I mu się odbiło. Masuje się po pełnym brzuszku. A tu sensacje. Żołądkowe. Tess się nadęła. Tess odbezpieczyła granat. Poruszyła nieporuszone wcześniej. Tematy. Okultyzm. Ezoterykę. Mistykę. I dobrze jej szło. Do pewnego momentu. Zestresowała się dziewczyna. Oddała pole. Gderaczom. Zrzędom. Tetrykom. Takim jak ja.