Telefon od nieboszczyka

Czy zdarzyło Wam się kiedyś, że znielubiliście głównego bohatera niemal od pierwszych stron książki? Ja tak miałam z detektywem Jackiem Przypadkiem. Wiele lat temu przeczytałam pierwszy tom cyklu, nie zaiskrzyło między mną a głównym bohaterem więc odpuściłam. Ten tom wpadł mi w ręce (nomen omen) zupełnym przypadkiem, a jako psychofanka komedii kryminalnych nie mogłam oszukać przeznaczenia. Ciekawa byłam, jak odbiorę detektywa przypadka po latach? I… ogólnie podobało mi się, ale… Doskonale rozumiem autorski zabieg przedstawienia rzeczywistości w mocno krzywym zwierciadle, przerysowanie wszystkiego i wszystkich, ironicznego potraktowania meandrów ludzkich zachowań. Wielokrotnie podczas lektury wyczuwałam drugie dno, mrugnięcie okiem, a może nawet diabelski chichot autora – czy czytelnik zauważy, czy też wpadnie w pułapkę prostego, wręcz ludycznego humoru? Zabiegowi temu sprzyjała tematyka tomu – nikt z nas przecież nie traktuje poważnie jasnowidzów, wróżek czy numerologów. Jednak dla autora to świetne pole do zaprezentowania ludzkich słabości, wad, potrzeb i ambicji. Książkę czyta się szybko i lekko. Nie trzyma czytelnika w specjalnym napięciu, ale też nie pozwala mu się nudzić. Napisana dość specyficznym stylem, raczej dla określonego typu odbiorcy. Ale… detektyw Jacek Przypadek tak ogólnie męczący jest. Może pora trochę wydorośleć?