Takeshi. Taniec tygrysa

Drugi tom serii o Takeshi „na uszach” i co? No i lekki „zong” i rozczarowanie. Nie załapałem rytmu Kossakowskiej i umknęło mi dlaczego na skrzyżowaniu zmieniono kierunek i zaczął się marsz ku wzorowanej na kulturze latynoskiej Antilii. Na tym tle postać Takeshi (zmaltretowanego na koniec pierwszego tomu) umyka gdzieś do tła, głębiej nawet niż samo Wakuni. Potencjalnie ciekawy wątek Antili pasuje mi na niezależny tom, w którym niepotrzebne jest Wakuni. Wakuni zasługuje jednak na budowanie swojej japońskocentrycznej narracji i rozwój. A Takeshi… Zapytam – gdzie jest Takeshi? Niby jest, ale mocno z boku. Odniosłem też wrażenie, że Kossakowska próbowała w zbyt małej objętości upchać zbyt dużą zawartość. Przecież nie od dzisiaj wiadomo, że dobre fantasy zazwyczaj jest opasłym tomiszczem, gdyż zbudowanie świata jednak nie jest bajką na kilkanaście stron. Nie złapałem sensu, przykro mi. Barwne i dynamiczne sceny nie ułożyły się w mojej głowie w zgrabną całość. W konsekwencji nie wiem co powiedzieć poza tym, że średnio mi się podobało. Intuicja mi jednak podpowiada, że w tomie 3. wszystko jakoś się połączy. Wydanym 8 lat po drugim i już po śmierci Autorki.