Tak daleko od domu

Wojna to historia bez happy endu, niezależnie kto i w jakich okolicznościach wygra, jest zawsze świadectwem przemocy, brutalności, ludzkich tragedii, bólu i niepotrzebnych strat ludzkich istnień. Sieje spustoszenie na froncie, rozoruje kulami ciała i psychikę pozostawiając rany na długo w ciele i na duszy tych którzy w walce uczestniczą i ich bliskich, którzy na nich czasem bezskutecznie czekają. Wojna to gra polityków ludzkimi pionkami na wojennej szachownicy... "Tak daleko od domu” to potwierdzająca powyższe i wymagająca książka o wojennym piekle, stracie, dojrzewaniu oraz poszukiwaniu własnej tożsamości. Akcja książki rozgrywa się w czasie I wojny światowej oraz powstania wielkanocnego w Irlandii. Osiemnastoletni Willie opuszcza rodzinny Dublin, ukochaną Grettę oraz bliskich, by stawić czoła Niemcom na froncie zachodnim, walcząc w Królewskim Pułku Fizylierów Dublińskich. Powieść brutalnie ukazuje wojenne realia widziane oczami młodego chłopaka: okopową codzienność, śmierć, strach, przerażenie, balansowanie na granicy człowieczeństwa, bezsensowność zabijania oraz nieuleczalne blizny pozostające w psychice. Autor niezwykle realistycznie i obrazowo przedstawił wojenne piekło i bezsilność młodego żołnierza i jego ideałów wobec zła i śmierci towarzyszy broni.. Książkę czyta się dobrze, aczkolwiek czegoś mi w sposobie narracji brakowało. Szczególnie dobre w książce jest pełne emocji zakończenie mogące wycisnąć łzę w oku i prowadzące do refleksji.