Ta prawdziwa

Piękna, mądra proza. Do powolnego czytania. Nie jest łatwa. Jest opowieścią o samotności, namiętności i poszukiwaniu siebie. Jest serią długich monologów pisanych niepowtarzalnym stylem i pięknym językiem. Zachwycałam się każdym zdaniem. Marai jest badaczem ludzkich emocji, potrafi zagłębić się w psychikę człowieka. Zachwycił mnie wcześniej swoim genialnym „Żarem”. Ta powieść jest drugą perełką autora. Nie wybrałam żadnego cytatu – ta książka jest jednym wielkim cytatem. Polecam – to wybitna proza!