Sztorm

W maju na rynku pojawiła się wyjątkowa książka – piękna i poruszająca, która zabiera czytelnika w emocjonalną podróż do przeszłości. Mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że to najlepsza lektura, jaka trafiła w moje ręce w ubiegłym miesiącu. „Wiatr od morza. Sztorm” Magdaleny Witkiewicz to nie tylko powrót wspomnieniami do czasów stanu wojennego, to refleksja nad decyzjami, jakie podejmujemy na różnych etapach życia i ich konsekwencjami. To połączenie buntowniczej młodości, pełnej pewności, że możemy wszystko – że z odwagą w sercu jesteśmy w stanie zmieniać świat – z mądrością życiową, którą w dużej mierze ukształtowała ta właśnie młodość. To także pokora płynąca z doświadczeń, wdzięczność za każdy przeżyty dzień oraz tęsknota za tym, co już przeminęło. Anna, główna bohaterka, prowadzi spokojne i szczęśliwe życie u boku męża. Jako nauczycielka z pasją, wykazuje ogromną wrażliwość na problemy młodzieży i cieszy się ich szacunkiem. Pewnego dnia, wraz z mężem, otrzymuje zaproszenie na zjazd absolwentów. Minęło niemal czterdzieści lat od ostatniego spotkania w pełnym gronie. Anna, wspominając tamte czasy, zabiera nas w poruszającą podróż w przeszłość, której tłem są największe przeboje lat 80. zapisane na starej kasecie – „The Best of 80’s.” Gdańsk, początek lat 80. – grupa przyjaciół: Anka, Władek, Andrzej, Bożena, Marek i Krzysiek wkrótce wkroczy w dorosłość. Mają głowy pełne marzeń, cieszą się życiem, przeżywają pierwsze miłości i walczą o lepszą przyszłość. Wprowadzenie stanu wojennego tylko wzmacnia ich młodzieńczą determinację, lecz jej konsekwencje na zawsze odcisną piętno na ich losach. Delektowałam się tą książką. Jej treścią, jej szatą graficzną. Pod nosem nuciłam utwór Neny. Wspomnień z tamtych czasów nie mam, bo choć się w nich urodziłam, byłam zbyt mała, by cokolwiek pamiętać. Jednak wcześniej, dzięki opowieściom rodziny, i dzisiaj Magdaleny Witkiewicz, do nich wróciłam. Ta książka ukazuje, jak wiele piękna kryje się w człowieku na każdym etapie jego życia. W młodości jest pełen energii i wiary w swoje możliwości – gotów „przenosić góry”. Śmiało marzy, przekracza granice, kieruje się spontanicznością i walczy o ideały, nie znając jeszcze ciężaru pokłosia. W dorosłości zdobywa mądrość życiową, której brakowało wcześniej. Rozumie, że każda decyzja niesie za sobą konsekwencje, dlatego działa bardziej rozważnie. Staje się wdzięczny za to, co posiada, wiedząc już, że nic nie jest dane na zawsze. Niezależnie jednak od wieku, zdolność do miłości pozostaje niezmienna, a ból po jej utracie odczuwany jest równie dotkliwie. Magdalena Witkiewicz stworzyła wzór do naśladowania w postawie Anny, jako nauczycielki. Nie jest tylko edukatorem, ale człowiekiem wrażliwym na problemy innych. Doświadczona przez życie, potrafi wyłapać to, czego inni nie widzą. Rozumie świat nastolatków, ciężar ich trosk i stara się w porę reagować, by nie doszło do tragedii. Bo o tym ta powieść też jest. We wzruszającej historii wplecione zostały trudne tematy, tak bardzo nasilone dzisiaj, jak depresja i jej skutki. W całej książce znajdziemy wiele zapadających w pamięć cytatów, które skłaniają do głębszych przemyśleń. Już od pierwszych stron lektura „wbija w fotel” swoją mądrością. Po zakończeniu opowieści książka nie kończy się – rozdział z podziękowaniami oraz wyjaśnienie motywu 99 balonów stanowią kwintesencję wrażliwości autorki i jej wyjątkowego podejścia. Magdalena Witkiewicz pisze w sposób piękny, dojrzały i niepowtarzalny. Pomysł, by wpleść motyw składanki „The Best of 80’s”, rozpocząć każdy rozdział fragmentem tekstu wybranego utworu, a na ostatniej stronie zamieścić playlistę do odsłuchania na Spotify, to prawdziwy prezent dla czytelników. Z niecierpliwością czekam na drugą część: „Wiatr od morza. Sztil”. Czuję, że autorka zostawiła jeszcze kilka tajemnic do odkrycia, a Anna nie zdradziła nam wszystkiego.