Szlaki. Opowieści o wędrówkach

Nietypowa książka o podróżach – a może raczej wyprawach? Dotyczy bowiem pieszych wędrówek, nawet gdy jakaś część drogi została pokonana łodzią czy np. konno. I trzeba przyznać, że taką pozycję mógł napisać chyba właśnie tylko mieszkaniec Wysp Brytyjskich, gdzie tradycja pieszego przemierzania bliższych i dalszych okolic nigdy nie zanikła, nawet jeżeli całkowicie zmieniła cel (z konieczności na przyjemność). Wędrując przede wszystkim po Anglii, Szkocji (w tym wyspach) a także – w jednym rozdziale – po Zachodnim Brzegu Jordanu, Hiszpanii oraz pograniczu chińsko-tybetańskim autor podróżuje nie tylko w miejscu, ale i w czasie. Pieszo pokonuje krótsze dystanse i paradoksalnie „zalicza” mniej atrakcji. Ale dzięki temu widzi więcej. Ma czas na rozpoznawanie przedstawicieli flory i fauny oraz towarzyszenie skojarzeniom ze znanymi postaciami lub wydarzeniami. Większość z nich nic nie mówi polskiemu czytelnikowi. Główny „patron” dzieła, poeta i wędrowiec Edward Thomas w ogóle nie był tłumaczony na polski. O innych postaciach też słyszeli głównie anglojęzyczni (a szczególnie brytyjscy) czytelnicy. Ale trzeba Macfarlane’owi oddać sprawiedliwość – czytuje tez Czecha ... czy twórców hiszpańskich, chociaż  w bez porównania mniejszym zakresie. Tym niemniej, inaczej niż w przypadku „Pierścieni Saturna” Sebalda, trudniej będzie podążać za inspiracjami autora. A może to wskazówka dla wydawców? Obecnie na powolne wędrówki stać tylko ludzi bogatych, rzadziej dziwaków czy pasjonatów. I autor do nich dotarł, rzecz jasna głównie na Wyspach Brytyjskich, ale nie tylko. Daje też czytelnikowi możliwość doświadczenia świata i ich zmysłami. Niektórzy jechali cały świat, a nic nie widzieli. Inni znajdują cały świat niedaleko od siebie, bo potrafią przeżywać w pełni nawet najkrótszą podróż. Jak Robert Macfarlane. Książka posiada jednakże jedną wielką wadę – całkowity brak ilustracji, a przede wszystkim map. Jak można się bez nich obyć w publikacji o podróżach?