Szatan w Goraju

Szóstą z kolei przeczytaną przeze mnie książką Isaaca Bashevisa Singera jest właśnie „Szatan w Goraju” i przyznać muszę, że ta debiutancka powieść noblisty (Nobel w 1978 roku) poruszyła mnie najbardziej swą przenikliwością i dojrzałością w sposobie ukazania problemów nurtujących ówczesną społeczność żydowską w kontekście podziałów i rozłamów religijnych. Czytając powieść „Szatan w Goraju”, nie sposób przejść wokół poruszanej tematyki bez osobistego zaangażowania- bez względu na to, czy jest się osobą wierzącą, czy też nie. Wydarzenia opisywane przez Singera, umiejscowione w małej miejscowości Goraj, których akcja rozgrywa się gdzieś w połowie XVII w., są po prostu wstrząsające, autor w sposób mistrzowski ukazuje głębię głupoty i naiwności ludzkiej, odkrywa mechanizmy manipulacji jednostki nad całą społecznością, wszystko zaczyna się jak zawsze niewinnie i łagodnie od roztoczenia świetlanej przyszłości a kończy tak jak zwykle w przypadku populistycznych manipulacji. I.B. Singer po raz kolejny udowadnia, jak dobrym jest obserwatorem i jak dobrze zna ludzką naturę, postaci przez niego wykreowane są niemal jak żywe, do tego stopnia realistyczne, że czytając powyższe dzieło- odnosi się wrażenie, że mamy do czynienia z reportażem opisującym autentyczne wydarzenia rozgrywające się gdzieś w naszym sąsiedztwie. Autor przeplata w swym dziele chwile spokoju z momentami grozy, ukazuje walkę dobra ze złem, osadza zaś wszystko w klimacie szarej dusznej małomiasteczkowej rzeczywistości, nad którą dość często unoszą się stada kruków, nocą zaś szaleją moce szatańskie budzące zgrozę i przerażenie wśród mieszkańców. Powieść głęboko wrzyna się w psychikę czytelnika, jest z tych ciężkiego kalibru, o których tak łatwo się nie zapomina, pozostawia po sobie osad zwątpienia w rodzaj ludzki, ale daje też nadzieję na otrzeźwienie rodzaju ludzkiego...oby nie za późno. Polecam.