Symetryści. Jak się pomaga autokratycznej władzy

Symetryści – słyszałem ten wyraz, natomiast niekoniecznie wiedziałem o co chodzi. Stąd sięgnięcie po ten tytuł w ramach rozszerzonego WoŚ (czy może HiT? XD ). W efekcie w ramach „powyborczej papki przedwyborczej” na liście ląduje książka autorstwa Wiesława W i Mariusza J. Poprzez kolejne strony lektury autorzy akcentują wypaczenie pierwotnej idei pojęcia i traktują część osób medialnych, deklarujących się jako symetryści, jako bardziej lub mniej świadomych zwolenników Prawa i Sprawiedliwości. Książka jest przede wszystkim stronnicza, pisana z perspektywy Władyki i Janickiego. W zasadzie znany niektórym Witold Jurasz wystosował krytykę do stanowiska autorów niniejszej publikacji… Watek można ciągnąć w nieskończoność, natomiast czy warto? Moim zdaniem nie. Mój najważniejszy wniosek jest taki, ze aby cokolwiek we wszechświecie (w tym również partie polityczne) porównywać, to porównywane obiekty powinny istnieć na tej samej osi współrzędnych z ilu by osi nasza wielowymiarowa rzeczywistość się nie składała. Uwzględniając kontekst książki – partyjne drużyny powinny brać udział w wyborczych rozgrywkach w ramach tych samych norm i zasad, sportowa zasada fair play powinna także nie być im obca. Jeżeli ktoś nadużywa swoich możliwości, to nie ma w tym symetrii. Takie jest stanowisko autorów, ale jak wspominałem wcześniej – dużo w tej „monopolemice” stronniczości i koncentracji na sobie. Natomiast zgadzam się z podejściem autorów o odnoszeniu się podobnego do podobnego. Refleksja własna - podam przypadek skrajny „pseudosymetrii”, z zakresu przemocy domowej. Załóżmy mamy oskarżonego o pobicie małżonki, na co obrońca oskarżonego powie, że przecież małżonka „też święta nie jest, gdyż podała zbyt słoną zupę, a więc cnót niewieścich jej zabrakło co uzasadnia, postawę oskarżonego. Ponadto zbyt głośno krzyczała gdy ją bił, co także zdekoncentrowało oskarżonego i w konsekwencji trafił za mocno i złamał jej szczękę”. Absurd? No właśnie. Przeczytałem. Wiem. Ołkej.