Sygnał

Po raz kolejny zapytałem siebie – Jak się ma polska fantastyka? Kolejny tom cyklu „Shadow Raptors” pod nijakim tytułem Sygnał. Taki nijaki tytuł jest bardzo charakterystyczny dla światowych standardów nazewnictwa książek z gatunku SF. Do tego wręcz angielski tytuł cyklu. Już to zasugerowało mi, że Autor dąży do standardów światowych, a więc czułem obawę przed kolejnym „jak na polskie standardy to bardzo dobre dzieło”. Ale Polacy tworzyli standardy światowe, jak Stanisław Lem w omawianym gatunku. Więc równajmy do standardów. Pan Sławomir Nieściur wpisał się w standardy i stworzył szablonową powieść. Szablonowa, ale nie oznacza to że zła. Po prostu powstała w oparciu o ograne schematy. Ziemianie (zazwyczaj podzieleni),Obcy (niekoniecznie przyjaźni),konflikt, loty armad statków kosmicznych i kosmiczne bitwy w znacznym stopniu przypominające słynne bitwy morskie ze średniowiecza. To wszystko w omaście z wątków filozoficznych z kategorii „w poszukiwaniu sensu”. No i mamy szablon. Pisarzowi udało się do tego wątku ciekawie wpleść zagadnienie sztucznej inteligencji i, przyznam, że na to rozwinięcie w tomie 3 będę czekał najbardziej. Ups, czyżbym zasugerował, że sięgnę po kolejny tom? Więc chyba było „przyzwoicie jak na polskie standardy” (taki kabaretowy żarcik). Życzyłbym tylko sobie, by w kolejnym tomie było więcej akcji i nie był aż tak mocno przegadany jak Sygnał.