Gniazdo

Trzeci tom to trochę sinusoida dla mnie. Na początku znów zaczęła mnie uwierać mnogość bohaterów i wątków, bo nie działo się w nich nic szczególnego. W większości to był taki aftermath po tym, co działo się w tomie drugim. No a gdy już zaczęło coś się dziać, to było dość przewidywalne – jedna z postaci tłumaczy jasno i klarownie, że dana akcja skończy się źle i jest niebezpieczna, ale zostaje olana w sumie bez sensownego argumentu przeciw, na zasadzie “ja wiem lepiej”. I kto by się spodziewał, że jednak bohaterowie zostaną zaatakowani i zdziesiątkowani. No żodyn się nie spodziewał, żodyn… Później jednak zaczynało być lepiej i znów trochę dzięki Skunom – coraz więcej idzie się o nich dowiedzieć i ich obraz zmienia się powoli na przestrzeni kolejnych tomów. Do tego dochodzą nowe intrygi wewnątrz ludzkich struktur – no bo ludzie uwielbiają się kłócić i kombinować! Kilka akcji było co prawda trochę “meh” i na kilometr było czuć, że działy się tylko po to, aby pokazać, że to główni bohaterowie mają tu jaja… ale że Krawczenko i Tsugawa to jednak chyba moi ulubieni bohaterowie (i wątek),tak było to dla mnie zabawne, że pokazują jakiemuś zadufanemu dupkowi, gdzie jego miejsce. Trochę gorzej niż tom drugi, ale nadal mnie wciągnęło. Może nie zostanie w pamięci na długo, ale daje kupę frajdy przy czytaniu.