Święto Kozła

Ogrom emocji, jakie mną targały po przeczytaniu powieści Święto Kozła, sprawił, że musiałam odrobinę ochłonąć, aby napisać tę opinię. W moim odczuciu jest to literackie arcydzieło, choć przyznaję, że bywały momenty nużące, jednak oceniając całość rozumiem, że i one były tutaj potrzebne, aby nieco spowolnić i złagodzić dość makabryczną i tragiczną wymowę historii dyktatury Rafaela Leónidasa Trujillo Moliny na Dominikanie. Punktem wyjścia dla tej opowieści (i tutaj wspieram się opinią @Sławka) jest data 30 maja 1961 roku, od której, rozchodzą się poszczególne wątki, z którymi mamy większą lub mniejszą przyjemność się zapoznać. Fabuła powieści ma kilku narratorów i kilka przestrzeni czasowych, co pozwala nam zagłębić się w jej wszystkie niuanse historyczno-obyczajowe. I wszystkie niestety są nad wyraz dotkliwe w swojej wymowie. Autor świetnie zobrazował machinę reżimu wojskowego, w jaką zostali zaprzężeni mieszkańcy malowniczego kraju na Karaibach trwającego w latach 1930-1961 sprawowanego przez bezwzględnego i krwiożerczego Trujillo przy dość aktywnym, trzeba to zaakcentować, wsparciu Stanów Zjednoczonych. Próba przeniknięcia przez Vargasa do umysłu i ukazanie sposobu myślenia dyktatora, jego podejścia do rodziny i współpracowników, nie wspominając o wrogach, mniej lub bardziej wyimaginowanych unaocznia jego chorą ambicję i socjopatyczną naturę. Kolejne mocne wątki powieści to relacja z przebiegu przygotowań do zamachu, sam zamach i jego konsekwencje, które utwierdzają nas w przekonaniu, że zabicie tyrana nie oznacza końca dyktatury, która żyje dalej, a korzystają na niej ci, po których najmniej byśmy się tego spodziewali oraz motyw Uranii, wykorzystanej przez swojego ojca do własnej gry politycznej. Książkę pochłania się jednym tchem, dzięki rewelacyjnie poprowadzonej fabule, intrygującym wątkom, świetnej kreacji bohaterów i co trzeba przyznać niesamowitym umiejętnościom autora w oddaniu realiów tamtych wydarzeń. Serdecznie polecam