Świat inkwizytorów. Płomień i krzyż t. IV

Pierwsze książki Piekary z cyklu Inkwizytorskiego czytałem z wypiekami na twarzy. Oceniałem wysoko (8, 9 gwiazdek). Kolejne części oceniałem trochę niżej, ale czytało się przyjemnie i z zainteresowaniem. „Płomień i krzyż część II i III” dało się jeszcze czytać. Jednak od tzw. trylogii ruskiej i „Dziennika czasu zarazy” cykl stacza się po równi pochyłej i nie widzę dla niego ratunku chyba, że Pan Jacek wróci do źródeł, napisze zapowiadaną „Czarną Śmierć” wyjaśniającą powstanie religii w aktualnej wersji. Czas chyba zakończyć przygodę z pisarzem, jeśli nie nastąpi radykalna zmiana. Plusy: - udało mi się dotrwać do końca, pomimo chęci szybkiego usunięcia z czytnika; - pod koniec zaczęło być ciekawie, ale to za mało żeby ocenić wyżej; - z sympatii dla pisarza dokładam jedną gwiazdkę na zachętę. Minusy: - połowa książki jest streszczeniem wydarzeń dziejących się na Rusi, pokazanych z perspektywy Nontle vel Hildegardy Reizend, saharyjskiej księżniczki; - nie wnosi to niczego nowego do wyprawy Mordimera na wschód; - cała ślamazarna akcja toczy się w klasztorze Amszilas, nudy, nudy, nudy; - męczące dyskusje i przemyślenia, rozmowy o wszystkim i o niczym, blebleble; - żadnych intryg, zagadek, tajemniczych spraw do rozwiązania. Książka słaba, nie polecam, a wręcz odradzam.