Świadectwo kości

I znów wkraczamy w ciemność, gęstą wielopoziomową ciemność... Mroczne umysły oprawców, mroczna dolina, mroczne relacje międzyludzkie i kolejna porcja mrocznej przeszłości Amaii Salazar. Matka... jej matka, matka która prawdziwą matką nigdy nie była, szalona, nieokiełznana a jednocześnie nieludzko przebiegła. Bliscy... bliscy których obraz prawdziwy, jakże innym jest od tego wytatuowanego na mózgu... siostry, myśl do dwu przywykła, a może trzy się zbierze? I Tarttalo, tajemniczy i nieuchwytny Tarttalo, mityczny cyklop ludojad, dlaczego ktoś wywleka jego zapomniane imię z odmętów baskijskiej prehistorii? Co wspólnego maja ze sobą samobójstwa morderców i dręczycieli, znikające przedramiona ofiar i itxusuria, korytarze dusz wokół domostw, utworzone z grobów nieochrzczonych dzieci? I wreszcie profanacje świątyń, profanacje grobów, profanacje szczątków... i DNA, jej DNA, tożsame a jednak inne... Amaia jest już matką, ale czy dobrą, czy wystarczającą, czy aby nie podobną do tamtej, z przeszłości? Dolores Redondo ponownie zabiera nas na krwawą wycieczkę po zagubionej gdzieś w górach dolinie. Ponownie podlewa wszystko gęstym sosem baskijskich legend i swoistym ludowym mistycyzmem. Ponownie też nic nie jest tym, czym z początku się zdaje, i po raz kolejny wątek kryminalny jest jedyne osnową wokół której wręcz roją się inne wątki... A ja, ponownie polecam.