Suknia i sztalugi. Historie dawnych malarek

Kiedy życie mnie przytłacza, biorę do ręki książkę o sztuce. Może to być pięknie wydany album, albo eseje pisane przez wybitnych znawców i historyków sztuki. To mój sprawdzony sposób na podłość i niedoskonałość tego świata. Pociechę przynosi mi fakt, że prawdziwe arcydzieła trwają i zachwycają wrażliwych ludzi przez kolejne epoki. Można powiedzieć, że ich piękno jest nieśmiertelne. Dlatego uważam za wielką niesprawiedliwość i głupotę, że wiele naprawdę utalentowanych artystek było pomijanych, niedocenianych, a wreszcie zapomnianych, tylko z powodu swojej płci. To wielka szkoda dla ludzkości. Na szczęście nadeszły czasy przywracania im należnego miejsca w historii sztuki. Piotr Oczko z wielką wrażliwością i empatią pisze o tych dzielnych kobietach, które musiały pokonywać niezliczone przeszkody, aby móc tworzyć. „ Suknia i sztalugi” jest poświęcona artystkom dawnym, a ściślej tym żyjącym w czasach od XVI do XVIIIw. Oczywiście nie wszystkie z nich cenię równie wysoko, bo to kwestia gustu, ale z pewnością każda z nich zasługuje na to, abyśmy mogli je poznać. Dla osób zainteresowanych sztuką mam polecajkę. Byłam niedawno w Dreźnie, gdzie w Galerii Starych Mistrzów ( w Zwinger )jest cała sala poświęcona pastelom. Większość miejsca zajmują tam portrety wykonane przez Rosalbę Carrierę, jedną z bohaterek książki pana Piotra. Zdecydowanie warto zobaczyć jak artystka mistrzowsko opanowała tę trudną technikę. Do Muzeum Narodowego w Poznaniu zapraszam, żeby podziwiać słynną „Grę w szachy”Safonisby Anguissoli. W recenzjach innych czytelników spotkałam się z zarzutem, że autor niepotrzebnie wspomniał w książce o swoich osobistych, trudnych przeżyciach i że to było zbyt intymne. Nie zgadzam się z tym. Mnie te historie bardzo poruszyły i wzbudziły we mnie ogromny szacunek dla profesora. Świetny człowiek. Szkoda, że moje czasy studenckie dawno minęły, bo byłabym zachwycona mogąc uczestniczyć w Jego wykładach. Jego erudycja i stosunek do kobiet – chapeau bas.