Starship: Buntownik

Słucham wszystkich części po kolei; wolę te bardziej zabawne, niż te bardziej krwawe. To znaczy oni cały czas się zabijają, ale zazwyczaj jest to przedstawione bardzo miękko i w tle. W tej części tego zabijania jest bardzo dużo; w sensie ilościowym. Kapitan jest smutniejszy, mniej jest słownych przepychanek, ale wciąż to fajna książka do słuchania przy gotowaniu. Trochę za dużo jest rozważań takich polityczno-umoralniających. Jak na zabawną, lekko kiczowatą książkę, ten kicz dodaje jej uroku, ale takie rozważania są zbędne.Kapitan idzie w kierunku jakiegoś wyzwoliciela, co mi się nie podoba. Trochę jak w Metrze. Pierwszy tom Metra jest świetny, a potem bohater chce być wyzwolicielem, mesjaszem podziemi Metra i dostaje obłędu, a każdy kolejny tom jest gorszy.