Stacja Tajga

Petra Hulova (ur.1979) - Czeszka; Wikipedia: „…W roku 2008 została wydana piąta książka autorki, powieść Stanice tajga (pol. Stacja tajga, 2011),za którą autorka otrzymała Nagrodę Josefa Škvoreckiego. Jest to historia zaginionego na Syberii w latach 40. XX wieku Duńskiego przemysłowca oraz studenta, który kilkadziesiąt lat później podejmuje próbę ustalenia co się z nim stało….” Na LC Hulova ma 4 książki, 7 fanów, a ta ma rozbieżne oceny i średnią 6;93 (132 ocen i 33 opinie. Potwornym błędem jest rozbrajająco banalna i dezinformująca uwaga na okładce: „Od dłuższego czasu - mówi autorka - chciałam napisać książkę o kimś, kto gdzieś wyjedzie i już nigdy nie powróci. We mnie też była taka myśl, a może pragnienie, by gdzieś wyjechać na zawsze" Bo to przede wszystkim wspaniały obraz Syberii i mentalności jej mieszkańców….. „lapsus” z LC; „…… Z jednej strony podróżnicza opowieść o Syberii, z drugiej filozoficzna przypowieść o ludzkiej naturze, gdzie realność miesza się z magią i mitem, a świat kultury Zachodu z pierwocinami ludzkości. Ważne - Hulova nie oszukuje, nie zachwyca się mroczną i mroźną egzotyką Tajgi, ale pokazuje kondycję człowieka w jego naturalnej przestrzeni walki o przetrwanie. Narracja prowadzona z wielu punktów widzenia i czasów akcji tworzy zdumiewający kolaż historii i refleksji.” „tsantsara” z LC: „….jej powieść o tajdze, o zderzeniu cywilizacji radzieckiej z tradycyjną społecznością syberyjskiego ludu Karów (chodzi w rzeczywistości o Koriaków? Kereków? Chantów?) wydaje się bardzo dojrzałym dziełem. …” http://miastoksiazek.blox.pl/2011/05/O-styku-kultur-inaczej.html#.XKlDPqBKjIU „…Hůlova po mistrzowsku prowadzi narrację, płynnie przeplatając sceny teraźniejsze i przeszłe, kopenhaskie i syberyjskie. Jej Charyń staje się miejscem nierealnym, mitycznym wręcz, na które czas nie ma żadnego wpływu, choć jednocześnie jest mocno osadzone w realiach historycznych… …"Stacja Tajga" to nie tylko przejmująca analiza losów ludzi, którzy nie potrafią poradzić sobie w zetknięciu z nieznanym. To także trzymająca w napięciu, znakomicie napisana opowieść, która, jak na klasyczną tragedię przystało, wywołuje w czytelniku litość, gniew i przerażenie prowadzące do katharsis. Przeczytajcie na własne ryzyko, oczyszczenie musi boleć..” Książka bardzo dojrzała, mimo młodego wieku autorki (29 lat). Fascynująca, ale nie dla każdego. Bardzo udana, polecam 7/10