Stacja arktyczna „Zebra”

Słuchałem w formie audiobooka, w dodatku jako superprodukcji – z muzyką w tle i dźwiękami otoczenia. Odgłosów kroków na metalowych schodkach łodzi podwodnej, skrzypienia, sapania, szumienia - pogłosy i cała gama zmyślnie dobranej onomatopei. Trochę jak w Medal of Honor – i od razu serce rośnie na sentymentalne wspomnienie milionów cybergodzin przepękanych swego czasu w tamtych klimatach. Piszę o tym na marginesie, żeby podkreślić, jak ważna bywa ta „przytulność czytelnicza”, czy raczej – słuchowa. Alistair MacLean to mistrz płynnego, prostego, a jednocześnie elokwentnego języka. Taka stara, dobra szkoła słownej ekspresji, której dziś coraz mniej. Słucha się tego z prawdziwą przyjemnością i zaciekawieniem. Ale przede wszystkim – klimat. To on jest największym atutem tej powieści. Zimno, ciemno, tajemniczo. Na granicy strachu. Jeszcze nie horror, ale coś czai się tuż za rogiem. Albo ktoś? Można by powiedzieć, że to skrzyżowanie zagadkowości „zamkniętego kręgu” powieści Agathy Christie z ciężarem mrocznej atmosfery Terroru Dana Simmonsa. Co ciekawe, subiektywnie odbieram klimat Stacji Arktycznej Zebra jako mocniej działający na wyobraźnię niż nastrój Terroru – choć to właśnie Simmons nasunął mi się intuicyjnie jako porównanie. Może to zasługa otoczenia dźwiękowego audiobooka, które buduje sugestywną scenerię? A może po prostu MacLean wiedział, jak prostymi środkami wywołać w czytelniku niepokój – i to naprawdę działa. Na koniec powiem o moich wrażeniach po zakończeniu słuchowiska – to było jak obejrzeć dobry film z jeszcze lepszym finałem. A takie rzeczy zdarzają mi się coraz rzadziej.