Spowiedź

Po przeczytaniu wszelkich dostępnych mi powieści i opowiadań Tołstoja przyszedł wreszcie czas na tę część jego twórczości, którą można by śmiało określić jako non-fiction, czyli wszelkiego rodzaju przemyślenia, traktaty, pisma pedagogiczne, dzienniki i listy. A trochę tego się uzbierało i z ogromną przyjemnością się za to zabrałem. Na pierwszy ogień "Spowiedź", legendarna już rozprawa Tołstoja na temat religii, wiary, duchowości. Autor opisuje czym jest dla niego religia, co to według niego znaczy wierzyć, czym dla niego jest Bóg, czym Kościół. Opowiada o swoim kryzysie wiary, o poszukiwaniach sensu, drogi, odpowiedzi na wiele zadanych pytań, czegoś co rozwieje jego wątpliwości. Bardzo interesująca pozycja, Tołstoj był wnikliwym i dociekliwym obserwatorem o ostrym i bystrym umyśle, do tego był bardzo odważny, nie bał się głośno przyznać do tego, że wątpi, że nie zna pewnych odpowiedzi, że nie potrafi odnaleźć sensu życia, że religia w pewnym momencie okazała się dla niego niczym a on stoi na rozdrożu i nie wie w którą stronę ma podążyć. Bardzo dobra rozprawa naprawdę inteligentnego człowieka. Na marginesie - radzę pominąć przedmowę Bogdana Barana. Mam wrażenie, że powyciągał on kilka wyświechtanych frazesów o autorze i o "Spowiedzi" siląc się na jakąś głębię. Jego wstęp nic nie wnosi a jedynie irytuje błahością.