Spadając

“To juz nie była ulica , ale świat, czas i przestrzeń spadającego popiołu i prawie nocy. Szedł w kierunku północnym przez gruzy i błoto, a obok przebiegali ludzie trzymający ręczniki przy twarzach i marynarki naciągnięte na głowy. Do ust przyciskali chusteczki. W dłoniach mieli buty,kobieta z butem w każdej ręce przebiegła obok. Biegli, niektórzy się przewracali, skołowani i niezgrabni, a wokół sypały się szczątki i ludzie kryli się pod samochodami.” Właśnie tak to wtedy wyglądało. Od tego opisu zaczyna się ta powieść. Powieść o wielkiej amerykańskiej traumie. 11 września 2001 roku. Don DeLillo trafia w sedno , wysnuwa najbardziej celne, choć wcale niezaskakujące (bo po cóż miałyby zaskakiwać) wnioski odnośnie wydarzenia, które tak silnie odcisnęło się na amerykańskiej tożsamości I zapoczatkowało nowy etap historii, niejako przepowiadając problemy, które wypełnią XXI wiek. Nikt tak jak DeLillo z głebokim wyczuciem problemu, subtelnie i głęboko nie ujął w literackim utworze istoty tego co się wówczas stało. Jednakże autor “Białego szumu” na tym nie poprzestaje. Idzie dalej pokazując to co się stało później z tymi którzy byli najbliżej centrum wydarzeń, w samym ich wirze. Jednoczesnie z nieludzkim wręcz obiektywizmem próbuje opisać mentalność zamachowców, ich spsosób myślenia działania.Nieomal wchodzi w ich buty. Nie ocenia, nie wartościuje,pokazuje jedynie czarno na białym. I to jest wstrząsający obraz. To przeraża bardziej niż jakakolwiek antyislamska polemika w zachodniej prasie. Styl prozy DeLillo jest wyrafinowany i elegancki, co znakomicie podkreśla wspaniałe, jak zwykle, tłumaczenie Roberta Sudoła. Podejmując temat tak tragiczny, amerykański pisarz uniknął nawet cienia patosu, nie ma to żadnej zbędnej podniosłości, uroczystego tonu, choć jest typowa dla DeLillo metafizyka. A przecież to książka głęboko poruszająca i prawdziwa. Dziękuję autorowi za to, że sprawił, iż ponownie zająłem się tym tematem i przeżyłem go w czasie lektury.