Punkt Omega

Jestem oszołomiony i zauroczony tą krótką, napisaną skondensowanym stylem i poetycką powieścią. Ukazuje ona świat przenicowanych sensów, ludzi,którzy usiłują przedostać się gdzieś na drugą stronę rzeczywistości, lecz ta nie poddaje się ich wysiłkom. Uciekający na pustynię zgorzkniały uczony, pragnący zrobić o nim film reżyser spędzają razem długie dni na przeciągających się dyskusjach, ale nie rodzi się z nich żadna decyzja. Tytułowy Punkt Omega(pojęcie zaczerpnięte z filozofii Teilharda de Chardin jest właściwie poza zasięgiem, choć wróży się jego rychłe nadejście, "ruch do wewnątrz" o jakim mówi Elster, jego fascynacja ideą wymarcia, powrotem do materii nieożywionej, wszystko to bierze się przesytu, którego doświadczył w kontakcie ze światem. Jessie pojawia się by rozświetlić te mroczne dociekania, wyraźnie ożywia to Elstera. Ale jej niewyjaśnione zniknięcie to czysty absurd, niczym nieuzasadniony i popychający ojca w rozpacz. Czy Jessie osiągnęła punkt omega? Takie wyjaśnienie, również mnie, wydaje się kuszące. Ale może niczego nie należy tu wyjaśniać. Osią, która spaja tekst jest instalacja "Psychoza przez całą dobę", która pojawia się na początku i na końcu oraz w rozmowie trójki bohaterów. Może właśnie w tym spowolnieniu, oderwaniu przyczyn od skutków czai się punkt omega? Powieść jest pełna niedopowiedzeń, wszelkie ostateczne rozwiązania zostają zawieszone, pytania, które można stawiać są daremne. Jak nasze istnienie.Pozostaje jedynie nabrać pokory wobec tajemnic życia. To mój pierwszy kontakt z twórczością DeLillo i jestem już pewien, że chcę więcej. A więc wszystko przede mną.