Sowie zwierciadło

10 to nie jest adekwatna ocena. To nie był najlepszy tom serii. Dziesięć daje autorowi w podzięce za cały cykl. Cykl długi a co za tym idzie mający lepsze i gorsze momenty. Jednak był to cykl, którego nigdy nie zapomnę. Zaczynając ten tom nie miałem żadnych oczekiwań. Więc i w odróżnieniu od wielu osób komentujących wcześniej-nie jestem rozczarowany. Historia została zgrabnie zakończona poprzednim tomem. Sowie oko traktowałem jako taki bonus. Ostatnią okazja żeby jeszcze raz spotkać postacie, które bardzo polubiłem. Ok. Przyznaję: bardzo byłem ciekaw przygód Staszka I Heli na tzw. Dzikim zachodzie, wśród plemion indianskich....ale jest jak jest. Jest dobrze. Pewnie, że gangusy z niewyobrażalnymi wpływami itp. to mocno pojechane pomysły, ale co z tego? Ta historia zaczyna się od ślimakowego kosmity, końca świata, przenosinach w czasie, helikopterach w w 16 wieku itp. To od początku było mocne. Jednak siła tego cyklu tkwiła gdzie indziej. Fajnie wykreowani bohaterowie, mega dobry dowcip sytuacyjny, dialogi, tajemnica i dobre przygotowanie faktów historycznych- to okazało się wybuchową mieszanką, która wciągnęła mnie do reszty. W teorii to nie mogło mi się podobać a podobało się bardzo. Dziękuję też wszystkim z którymi dyskutowałem o tej serii, zarówno tych z LC (jak przedewszystkim, ale nie tylko Magda) jak i znajomym z reala: Sylwek, Ola, Emil. P.s. Panie Pilipiuk taka mała prośba: Może by Pan Jednak coś jeszcze dopisał ;-)