Sorge

Pierwszymi, łagodnymi zdaniami ze śladami kroków rozbrzmiewających w uliczkach małego miasteczka, wiedzie nas Aleksandra Zielińska na manowce. Bo może i owo miejsce, z dawnych lat i przyzwyczajeń zwane Sorge, grałoby latami rolę prostej, banalnej prowincji... Może. Gdyby nie Trzask. Od wtedy jest Teraz. A przed nim schronić się można tylko w tarciu skroni, w krzyku, w embrionalnym zawinięciu życia w pościel. I w dworku, w którym tynk na głowę spada niczym łuszcząca się tkanka, a spod stóp wychodzą umarli, nagle, rodzinne, wpół snu rozstrzelani albo nie dość dobrze ukryci, odnalezieni, dołączeni do grobu. I One Trzy - drogi wspólne omijają... choć nie sposób. Ta matka, co swoje 'niemacierzyństwo' w uda wdrapuje. I ta dziewczyna, od urodzenia ledwie w połowie żywa, w połowie zaś pochowana wraz z bliźniaczką, która kto wie... może lepsza byłaby, może bardziej pokładane nadzieje spełniająca. Niewinna ta dziewczyna przecież a odpowiedzialność straszną dźwigającą. I starsza, poważna, skrywająca uczucia, co cała jest historią Sorge, co żyje w nim i nim oddycha, co do dworku wraca za jedyną, kradzioną, tajna ale wszystkim oczywista miłością. Ma Pani Aleksandra talent niebywały. A jak bardzo będę obolała po skończeniu powieści tego nie przewidzę. Może łagodny finał pozwoli mi uwierzyć, że takie Sorge bywa na chwilę, A potem znika w objęciach małomiasteczkowej nudy. Pani_Ka Czyta