Śnieg jeszcze czysty

Smutna, wzruszająca i przygnębiająca historia wiejskiej dziewczynki, historia, która praktycznie mogłaby się zdarzyć wszędzie i w każdym czasie, a którą autorka osadziła w latach 60/70 ubiegłego wieku w PRL-u. Siedmioletnia Gabrysia jest świadkiem dramatycznego wypadku, w którym ginie jej mama; nie za bardzo rozumie co się stało, nie pojmuje, że nie zobaczy już nigdy ukochanej matki, że jej świat od tej pory będzie już zupełnie inny. Dziewczynka zostaje jedynie z ojcem i schorowaną babcią Władzią. Ojciec pogrążony w bólu i rozpaczy odsuwa się od córki, powoli zapominając o jej potrzebach, uczuciach, sam szukając ukojenia w intymnych spotkaniach z różnymi kobietami. Gabrysia dorasta, nie ma z kim dzielić się swoimi troskami, wątpliwościami, nie ma u kogo szukać porady, odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Prosta, nadopiekuńcza, ale staroświecka w swych poglądach babcia, mimo ogromnych starań nie jest w stanie zastąpić dziewczynie matki, nie potrafi przygotować jej do dorosłego życia, porozmawiać z nią szczerze i otwarcie o niebezpieczeństwach i zagrożeniach, jakie niesie otaczający świat. Pozbawiona matczynego, a pośrednio także ojcowskiego ciepła, nie mając jakiegokolwiek wzorca i zwykłych życiowych reguł zachowania, a także pozbawiona rodzicielskiego wsparcia i powiernictwa, Gabrysia zmuszona jest w rzeczywistości wychowywać się sama, a raczej stara się to robić. Czyni to podpatrując otaczający świat, próbując się go niejako uczyć bez jego pełnego rozumienia, bez pojęcia, na co patrzy, co czuje, czego doświadcza, przy mentalnym zagubieniu, nie systematyzując swych doznań według ogólnie przyjętych wartości, których przecież nikt jej nie wpoił, nikt nie przekazał. Nie mogło być zatem wątpliwości, że samodzielne sięganie po niedozwoloną i wciąż niezrozumianą wiedzę, budzącą, w tak młodej i niedoświadczonej dziewczynie jak Gabrysia, jedynie ciekawość, musiało doprowadzić do tragicznego końca. Książka z kategorii tych trudnych, ale jakże potrzebnych, bolesna niekiedy, wzruszająca, zmuszająca do refleksji. Takich wsi, jak ta z lat 60-tych XX wieku, w której rozgrywa się akcja powieści, na pewno i dziś nie brakuje, wsi, w których wciąż panuje zacofanie obyczajowe i moralne, gdzie obłuda, zakłamanie, pruderyjność i brak tolerancji są powszechne, gdzie pewne rzeczy i tematy stanowią niezmienne tabu.