Śmiejący się pies

Narrator, mężczyzna w sile wieku i sile kryzysu, prowadzi monologi skierowane do psa w dużej mierze poświęcone swojemu przyjacielowi - mężczyźnie w sile wieku i sile kryzysu. Dla mnie za dużo tego wszystkiego. Za dużo defetyzmu. Kultura, społeczeństwo i relacje są w kryzysie, ale według mnie nie aż takim, żeby nie było żadnej nadziei. Nie wierzę w prochy i alkohol jako jedyną drogę ucieczki. Biorę pod uwagę możliwość, że ta książka jest głęboko ironiczna, ale jeśli tak, to za dużo tej ironii. Nie daje ona dystansu, ale męczy i nie prowadzi do żadnej głębszej refleksji. Podobały mi się szczegółowe opisy mojego Żoliborka, ale ocena tej dzielnicy i jej mieszkańców już nie jest do końca trafna. Łatwość parkowania? No błagam...