Dziennik hipopotama

Poniedziałki zaczynam od przeczytania felietonu Krzysztofa Vargi w Dużym Formacie GW. Dzięki jego dziennikowi "takie poniedziałki" miałam przez blisko dwa tygodnie. Świetnie czytało mi się te zapiski z lat 2018 - 2020, bardzo sobie cenię styl Vargi, jego sarkazm, ironię i liczne aluzje. Podziwiam jego oczytanie, znajomość literatury i muzyki, bliskie mi jest jego umiłowanie książki papierowej. Zgadzam się z większością jego poglądów na świat kultury w naszym kraju, na stan czytelnictwa i wybór bylejakości. Pesymistycznie to wszystko brzmi, pobrzmiewa tu niekiedy nuta gorzkiego humoru i dystansu, głównie do samego siebie. Ten niewesoły obraz naszej współczesności przełamywany bywa zabawnymi scenkami z życia rodzinnego Vargi. Rozbawiły mnie "urocze" spotkania z matką i ciotkami. Varga szczerze pisze o swoim życiu osobistym, o uczuciu do Luizy, o swoich znajomych. Ciekawa jestem, czy niektórzy z nich nie poobrażali się na niego. Kończący się w marcu 2020 roku "Dziennik hipopotama" (właśnie zaczyna się lockdown) jest znakomitą lekturą; bardzo polecam.