Słowikowa i Masa. Twarzą w twarz

Zlot białych i puchatych Bandyckie lata 90-te odeszły do historii. Uważam, że fascynacja tym okresem również powinna już zdecydowanie maleć. Masa, Słowik, Słowikowa i cała reszta powinna raczej odczuwać wstyd, gdyż z perspektywy psychologicznej jest to bardziej konstruktywna i adekwatna emocja. A tu wręcz mamy odę do dumy. Przypomniała mi się wypowiedź Jerzego Urbana, rzecznika rządu w PRLu, z 2009 roku i żeby ją przytoczyć poszperałem po wikicytatach – ” Broniliśmy godności PZPR-owców, ludzi poprzedniej władzy. Trochę dlatego że sami się poczuwaliśmy do tej wspólnoty. Ale i dlatego że to zapewniało mojemu pismu klientelę. Myśmy to wymyślili także z powodów rynkowych, z wyrachowania. „Solidarność” była tabu, Wałęsa, Kościół też, więc zaczęliśmy walić w tabu.” Gdyby zamiast „PZPR-owcow” wstawić „urków” i w tym stylu pozmieniać podmioty to jak nic, idealnie pasowałoby do dzieła pana Górskiego. Co ciekawe, Masa dostał „koronę”, a sam w książce wypowiada się, iż: „Masa to ch..j zeznał, on nic nie zeznał”. Słowikowa? Pani Monika jako kolejna ofiara systemu. Nic nie wie, nic nie widziała, nic nie słyszała… . Perfect śpiewał by „zejść ze sceny niepokonanym”? To tu już pora zejść ze sceny, właśnie że pokonanym. Dodatkowe wywiady z byłym policjantem i psychologiem mało co wnoszą do lektury i też nie świecą nadmiernym rzeczowym opisem faktów, taka pogadanka o niczym. Co w sumie można odnieść do całości, że o niczym. W zasadzie całość można skwitować cytatem M.B.: to, że o czymś napiszą w gazetach, nie znaczy jeszcze, że to z automatu prawda. A więc to, co stworzyli i napisali autorzy nie oznacza z automatu, że jest to prawda.