Słowikowa o więzieniach dla kobiet

Kolejna książka od „człowieka po drugiej stronie prawdy”. Artur Górski lubuje się w półświatku przestępczym. Masa, Słowikowa. Ich opowieści o własnej świętości i poczuciu krzywdy wzbudzają ckliwą czułość od współpracowników. Pewnie siadają wieczorem na krzesłach w kółku i prowadzą grupy wsparcia Anonimowych Gangusów (AG). Na poważnie? Zbiór ckliwych historyjek, wewnętrznie mijających się w treści. Celebrytą nie jest ‘no name’ Monika Banasiak, większość zapyta wprost: who is this? Na wyobraźnię zadziała raczej Słowikowa. A więc celebryctwo dalej i nieustannie budowane na przynależności do świata, który rządzi się swoimi zasadami. Opowieść wyraźnie rozjeżdża się pomiędzy: a) jestem zwykłą kobietą, która po prostu żyje i jest daleka od całego tego świata, podlegającego pod kodeks karny i b) jestem szanowaną w półświatku osobą, która ma wpływ na osoby z tego kręgu. Bój się ze mną zadrzeć, bo nakarmię ciebie blinami posypanymi kodeksem karnym (wersja vege, dostępne są też dania mięsne). Książeczka autopromocyjna. Nawet nie warta zbędnej uwagi.