Słowiańska mozaika kultur wobec historii (nie)tolerancji i waśni religijnych

Przewodnim tematem kolejnego tomu Krakowsko-Wileńskich Studiów Slawistycznych jest tolerancja (łac. cierpliwa wytrwałość) – pojęcie, które mimo szerokiego rozpowszechnienia jego znanej od wieków definicji, nie przestaje być obiektem sporów w odniesieniu do samej swej zasady, jak i zakresu rozumienia. Względny i nacechowany społecznie charakter oznaczającego to pojęcie terminu sprawia, że mnożą się kontrowersje wynikające z różnych kontekstów jego użycia. Oddawana do rąk czytelnika monografia jest pokłosiem prowadzonych tam dyskusji i rozważań porównawczych nad problemami tolerancji oraz jej braku w sferze religijnej na przestrzeni wieków. Opracowania obejmują różne regiony Słowiańszczyzny, prezentując szerokie spektrum zagadnień, między innymi takich jak: polemiczna tradycja walki z nurtem heterodoksyjnym zakorzeniona w dorobku Ojców Kościoła, korpus argumentów używanych przeciw religijnemu konkurentowi (na gruncie apologetyki i polemiki),argumentacja legalizująca przymus bezpośredni – czerpana głównie ze źródłowych przekazów wiary – zasady formacyjne w warunkach dużego zróżnicowania religijnego społeczeństwa, stereotypy społeczne kształtowane pod wpływem realiów wielowyznaniowości.