Ślimaki i śnieg

Wstałam wcześnie rano, do świtu daleko, bo noc najdłuższa w roku. Zostawiłam sobie na rano ostatnie 20 stron książki „Ślimaki i śnieg” Agnety Pleijel. Chciałam celebrować. Bo ta książka jest dla mnie podróżą do głębi siebie. Do sedna. Czytam niespiesznie, uważnie. Jak w jodze obserwuję, co dzieje się w ciele, co i jak ta książka porusza we mnie. A dzieje się dużo, na poziomie serca, i na poziomie refleksji. Agneta Pleijel trąca najwrażliwsze struny. I najistotniejsze. I robi to po mistrzowsku. Język powieści jest zarazem oszczędny i piękny, pozbawiony ozdobników, niesamowicie celny. Jest tu dużo wątków i warstw. Pewnie dla każdej czytelniczki, dla każdego czytelnika ważniejsze będzie co innego. „Pisząc […] przypominałam sobie rzeczy i zdarzenia, to prawda, ale te równie dobrze mogły wydarzyć się komuś innemu. Istnieją różnice biograficzne. Inne też. Ale gdy przyjdzie co do czego, wszyscy jesteśmy przypisem do czegoś większego. Do życia i egzystencji. Oczywiście nie da się myślec o tym bez przerwy. Ale od czasu do czasu - warto. To sensowne.” Dla mnie to opowieść o nieustającym zadawaniu pytań najważniejszych: kim jestem? po co jestem? dlaczego jestem? O ciągłym poszukiwaniu siebie. Ale też o wielkim, nieutulonym emocjonalnym głodzie. Szczera. Głęboka. Mądra. Czasami bolesna jak cholera.