Ślepe stado

„Mam złą wiadomość. […] Ma pani ostre zapalenie jajowodów. Nie będzie pani już mogła mieć dzieci. – I to ma być zła wiadomość? Kto by chciał rodzić dzieci, żeby żyły na tym parszywym świecie!” Zwlekałam z przeczytaniem tej książki, spodziewałam się, że będzie ciężka, trudna i przygnębiająca. I taka też się okazała. Ale za to jaka prawdziwa wizja świata… Świata, gdzie powietrze jest tak skażone, że noszenie masek filtrujących jest na porządku dziennym, picie wody z kranu grozi zatruciem, ziemia jest zanieczyszczona, a praktycznie każdy cierpi na jakieś choroby. Za to w szybkim tempie kwitnie przemysł produkujący filtry oraz wytwarzający zdrową nieskażoną żywność (strasznie drogą). W pewien grudniowy dzień zła sytuacja jeszcze się pogarsza, żywność, uważana za zdrową okazuje się trująca. Autor serwuje nam roczną relację z tego, co się wydarzyło od tamtego czasu. Przyznam, że książkę czytało się potwornie ciężko, do około dwusetnej strony w ogóle nie mogłam się wciągnąć. W świat przedstawiony owszem, ale sama forma książki, zlepek różnych ludzi, wydarzeń, tak mocno wszystko było pociachane na kawałki, że utrudniało lekturę i zebranie myśli. Dodatkowo brak jakiegoś wyraźnego protagonisty utrudniał sprawę, nie zżyłam się tam szczególnie z którymkolwiek z wielu bohaterów, byli dla mnie tylko imionami i nazwiskami i co się z nimi nie działo w trakcie książki, nie potrafiłam odczuwać ich sytuacji. Ale za to potrafiłam zastanowić się nad losem ludzkości jako ogółu, nad niesamowitym prawdopodobieństwem tego, o czym autor pisze. A to wszystko było niestety smutne i wstrząsające. Myślę, że mimo swojej ponurej wymowy warto czytać takie książki jak ta, żeby uświadamiać sobie, do czego może doprowadzić ignorancja i głupota.