Śladami zatartych wspomnień

Mimo że pierwszy tom oceniłam bardzo wysoko, to widziałam w nim kilka niedociągnięć. O ile od strony psychologicznej powieść była dopracowana, a poziom napięcia stale rósł, to kryminalna perspektywa miała swoje minusy. Przede wszystkim policyjne śledztwo w sprawie zabójstwa praktycznie nie istniało. Nie lubię też, gdy nie mogę samodzielnie odkryć tożsamości bohaterów tworzących intrygę. Nie lubię, kiedy odkrycie prawdy jest kwestią przypadku, a nie dedukcji. Lecz mimo tych (dla mnie) niewybaczalnych braków powieść nie dość, że nie rozczarowała, to wręcz oczarowała. W tej części mój niedosyt został zaspokojony, a niedociągnięcia wyprostowane. Kolejne maski bohaterów opadają, zmieniając optykę ich postrzegania. Intryga zagęszcza się, z każdą stroną nabiera tempa. Finał otwiera furtkę do kolejnego tomu.