W otchłani

Gdyby "W otchłani" było pierwszą książką autorki, którą przeczytałam, pewnie dałabym 8 gwiazdek. Porównując jednak do trzech innych powieści i moich ocen tej daję 7. Związek malarki Weroniki i lekarza onkologa Dawida Rozbickiego rozwija się w zawrotnym tempie. Narzeczeństwem stają się w kilka miesięcy od poznania. Mimo początkowej sielanki coraz częściej pozornie zwyczajne wydarzenia zdają się być nieprzypadkowe. Rozwijając swoją myśl ze wstępu fabuła intryguje, ciekawi, ale dopiero od połowy książki. Początek jest mało emocjonujący. Stylistycznie jest stworzona znacznie lepiej niż "Kim jesteś?", jednak sama tajemnica nie jest tak skomplikowana, zawiła i wymagającą skupienia jak w przypadku serii z komisarz Olgą Balicką. Domyśliłam się, kto stoi za złowróżebnymi wydarzeniami. Zaskoczyło mnie to, co Dawid ujawnił w liście do narzeczonej oraz to, co działo się bezpośrednio po przeczytaniu go przez Weronikę. To jednak były ostatnie strony powieści, finał finału. Jeden wątek był dla mnie nieco dziwaczny. Chodzi o zachowanie dziadka jednej z postaci. Nie ujawnię o kogo chodzi, żeby nie zdradzić fabuły. Wspomniany dziadek znajduje fałszywego świadka, który ratuje przed skazaniem wnuka oskarżonego o zamordowanie swoich rodziców. Biorąc pod uwagę więzy krwi, które zostały ujawnione, to wątpię, żeby dziadek chciał bronić potencjalnego mordercę swojego dziecka. Jeśli niewinność wnuka byłaby tak oczywista, to inne postaci powinny to wziąć pod uwagę. Żadnemu bohaterowi nie wydało się to podejrzane i przyjęli to bezkrytycznie jako oczywistość. Autorka potrafi tworzyć klimat, trzymać w niepewności i zaskakiwać. Osobiście wolę jej bardziej zawiłe powieści.