Ślad po mamie

(Dzisiaj premiera nowego wydania Wydawnictwa Relacja) Co zostaje po mamie? Pępek? A może cała walizka wspomnień o wspólnym i osobnym. O świecie, w którym albo było za szybko dorośle albo miłość pojawiała się w wyciągniętym swetrze i mieszała relacje jakby się świat pruł. Co zostaje po za wczesnej ciąży? "To tylko galaretka", czy może "Śniło mi się, że mam w brzuchy księżyc z miodu"? Może żal i wyrzut, bo obok siada malutka sąsiadka i jakby więcej rozumie niż cały dorosły świat. A może ulga, bo można iść na miasto, brać kwas i zapomnieć o tym co tamten miał wesprzeć zamiast dawać pieniądze. Co zostaje po dziewczyńskiej miłości, która jest na opak, która zostaje zrujnowana gwałtem i ucieczką w narkoryczny sen? Może wiara, że ciepło się zdarza a może jednak przekonanie, że 'zawsze mi się mylił seks z miłością'. Pisali kiedyś i będą pisali, że to książka o aborcji, wczesna i niezdarna. Sama autorka we wstępie do wydania po latach pisze, że może grafomania, może czasem infantylność... Ale dla mnie to wszystkie odcienie bardzo szorstkiej przemiany z dziewczyny w kobietę. Nieumiarkowanie w nierozumieniu, w rozwahaniu się pomiędzy chcę i nie chcę. To płynna granica między Anną a aniołem, to trzymanie się kurczowo za ręce gdy po mamie zostaje tylko ślad. Proza Marty Dzido jest moim katharsis, zamknięciem bólu w piękno, krwi i potu w poezję. Jak się okazuje, była taka zawsze, nawet w pierwszej powieści, która dzisiaj, w latach gdy ktoś ma nam dyktować wyrzut sumienia, wybrzmiewa czule i głośno. Pisać, nie pisać, może krzyczeć o woli i tęsknić za innym wyborem. Może ostrzepać się i iść albo leżeć i szukać kogoś, kto też tak czuje... Na pewno czytać. Polecam. Zawsze. Katarzyna we współpracy barterowej z Wykorzystaniem Relacja