Skrzydła gniewu

Dobra, lecimy dalej. Tom drugi. I co? I nic. Książka. "Skrzydła gniewu" pani Friedman trzymają przeciętny poziom tomu pierwszego. Nic w nich wybitnego, nic ambitnego, trochę Martina się pałęta, bohaterowie na poziomie, fabuła całkiem ciekawa, miły styl narracji i to by było na tyle. Jeśli chodzi o poziom na moje oko niewiele się zmieniło. Lekko powyżej przeciętnej. Fabuła, zgodnie z oczekiwaniami, ruszyła się z miejsca, w którym zakończyliśmy tom pierwszy. Ruszyła się całkiem sporo, ale tajemnic naszych drogich bohaterów wiele nie odkryliśmy. Zresztą oni o sobie nawzajem też się wiele nie dowiedzieli. Na plus Autorce mogę przyznać, że fabuła jest bardzo składna, nie wątków odstających od reszty, w stylu tych utrudniających zakończenie- wszystko ładnie i grzecznie zmierza do końca, choć bohaterowie trochę na tym tracą. Jakąś głębię, prawdziwość. Nic za darmo, niestety. Za to po drugim tomie mam już spokojną pewność, że seria w żadnym wypadku nie będzie tasiemcem podobnym do np. Zwiadowców, których autor nie skończy chyba do końca życia, a także że nie pozostawi mnie z poczuciem niedosytu. Ważna sprawa. A poza tym? Jest ciekawie, jest przyjemnie, jest porządnie. Dalej nie wybitnie, ale jest to solidny kawałek fantastyki. I to chyba na tyle, jeśli chodzi o moją opinię. Naprawdę nie mam pomysłu, o czym mogłabym jeszcze napisać. Bo powtarzać się nie lubię, a to wszystko już w opinii o "Uczcie dusz" pisałam. Po prostu polecam. Nie jest źle.