Sknocony kryminał

Ponoć "nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki"... Cóż, ja weszłam już trzeci raz. A wiecie czemu? Bo ponoć "do trzech razy sztuka". A ja jestem upartą masochistką, która się nie poddaje. I tym razem moja "męczarnia" się opłaciła, bo właściwie, ku mojemu zaskoczeniu, nie męczyłam się wcale 🙂 "Sknocony kryminał" to niedokończona historia kryminalna Stanisława Lema. Jeśli mam być szczera to bardzo dobra historia. Ubolewam nad tym niedokończeniem, bo to mógłby być kawał naprawę dobrego kryminału. Akcja powieści toczy się w Londynie, jej głównym bohaterem jest prywatny detektyw Pat Robert Cavish, któremu nie wiedzie się zbyt dobrze. Na szczęście wkrótce dostaje zlecenie zbadania okoliczności śmierci pewnego bogatego pana i od tego momentu zaczyna się dobra, czytelnicza zabawa. Jakże miła odmiana od tej ciężkiej, niezbyt łatwej w odbiorze lemowskiej fantastyki! "Sknocony kryminał" czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Byłam ogromnie zaskoczona, że ta książka jest dziełem tego samego autora, który napisał "Bajki robotów". Szok totalny. Już sam początek, gdzie autor wymienia wszystkie "osoby dramatu" (a nawet rzeczy i miejsca) sprawił, że się uśmiechnęłam. Do głowy od razu przyszły mi książki Alka Rogozińskiego - u niego też występuje taka lista bohaterów. Dało mi to do myślenia. No bo może nie będzie tak źle...? I naprawdę nie było 🙂 W akcje wciągnęłam się od początku. Podobała mi się ta książka, naprawdę podobała. Nawet to niefortunne zakończenie, w tak ważnym czytelniczym momencie nie było złe 😁 Bo z jednej strony został niedosyt, że nigdy już nie dowiem się jak zakończy się ta sprawa, a ja tego baaaaardzo nie lubię, a z drugiej strony mam szansę sama sobie odpowiedzieć jak mogłyby potoczyć się dalsze losy bohaterów. Dla własnego dobra powiem, że autor zastosował zakończenie otwarte 😂 Zawsze to lepiej brzmi niż "sknocone zakończenie" czy też kryminał. Podsumowując: nie wierzę, że to piszę, ale "Sknocony kryminał" wcale nie jest sknocony. Mało tego, to naprawdę dobra kryminalna historia. Aż nie do uwierzenia, że wyszła spod pióra Lema... Bardzo dobra książka. Cały czas jestem w szoku, że to wrześniowe wyzwanie jednak nie było takie do końca sknocone i jednak pozytywnie się dla mnie zakończyło 🙂.