Singielka i Otello. Na zakręcie

Hanna Bakuła to postać barwna, której twórczość zawsze budzi emocje – od zachwytu nad zmysłem obserwacji, po irytację spowodowaną pewną powtarzalnością. Powieść „Singielka i Otello. Na zakręcie” to kontynuacja losów znanej czytelnikom bohaterki, która tym razem musi zmierzyć się z życiowymi zawirowaniami w typowym dla autorki, ironicznym stylu. Mamy tu książkę, która choć bywa błyskotliwa, ostatecznie grzęźnie w nadmiarze dygresji i braku konkretnej struktury fabularnej. Największą zaletą książki jest bez wątpienia język. Bakuła operuje ciętym, inteligentnym dowcipem, a jej spostrzeżenia na temat relacji damsko-męskich oraz warszawskiej socjety bywają niezwykle trafne. Czytelnik, który lubi styl autorki, odnajdzie tu znane mu „bakulizmy” – specyficzne poczucie humoru i dystans do świata. Postać głównej bohaterki jest nakreślona z dużą swobodą, a jej perypetie uczuciowe, choć momentami przerysowane, niosą w sobie pewną dozę prawdy o współczesnych poszukiwaniach bliskości w świecie zdominowanym przez powierzchowność. Niestety, jako powieść, „Singielka i Otello” kuleje pod względem konstrukcyjnym. Czytając tę książkę, trudno oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z posklejanymi felietonami, a nie spójną historią. Fabuła jest szczątkowa i często schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca niekończącym się opisom kawiarnianych spotkań, kolacji i plotek. Brakuje tu wyraźnego napięcia lub punktu zwrotnego, który nadałby całości większy ciężar gatunkowy. Bohaterowie drugoplanowi zlewają się w jedną, mało wyrazistą masę, służąc jedynie jako tło dla przemyśleń autorki. Podsumowując, najnowsza proza Hanny Bakuły to lektura lekka, idealna na jeden wieczór, ale jednocześnie mało angażująca na dłuższą metę. Autorka pozostaje wierna swojej estetyce, co dla stałych fanów będzie atutem, jednak dla osób szukających w literaturze solidnej narracji i głębszej psychologii, książka ta może okazać się zbyt płytka. To poprawnie napisana literatura rozrywkowa, która bawi przez chwilę, ale nie zostawia w czytelniku trwałego śladu. Przeciętna piątka za styl, przy jednoczesnym niedosycie w warstwie fabularnej.