Serce w grze

Ta książka dała mi przede wszystkim lekki, przyjemny vibe, bardziej emocjonalny niż „fabularny”. Nie skupiałam się na tym, co się dokładnie dzieje, tylko na relacjach i uczuciach, które przewijają się między bohaterami i całym tym sportowym tłem. „Serce w grze” odbieram jako historię o napięciach między ambicją a emocjami. Sport jest tu raczej tłem niż głównym celem – ważniejsze są wybory, relacje i to, co dzieje się w środku bohaterów. To taki typ książki, który czyta się szybko, bo wciąga dynamiką i emocjami. Styl jest prosty i bardzo przystępny, co mi pasowało – nie trzeba się zatrzymywać, tylko płynie się dalej. Czasem może trochę przewidywalnie, ale mimo to ma swój urok i taki „młodzieżowy” luz. Ogólnie zostaje mi po niej uczucie lekkiej rozrywki z domieszką emocji – nic ciężkiego, ale też nie całkiem powierzchowne. Taka książka na szybkie oderwanie się i wejście w czyjąś relację na chwilę.