Opcja minus jeden

Ta książka nie prowadzi mnie za rękę — raczej ciągnie gdzieś w dół, w miejsca, które na co dzień omijam. “Opcja minus jeden. Tom 2” Justyny Wnuk to dla mnie bardziej stan emocjonalny niż jakakolwiek historia. Czytam i czuję ciężar. Taki cichy, lepki, który zostaje nawet po odłożeniu książki. To bardzo kobiece w swojej delikatności i jednocześnie brutalne w tym, jak bez filtra pokazuje brak, stratę, niedopasowanie do świata. Nie ma tu fabuły, której można się złapać — są za to emocje, które wracają falami i nie pytają o zgodę. Momentami miałam ochotę się od tego odsunąć, bo było za blisko. Za prawdziwie. Za bardzo o tym, co niewypowiedziane. A jednocześnie coś mnie zatrzymywało — może ta szczerość, może to wrażenie, że ktoś w końcu nazywa rzeczy, które zwykle się przemilcza. To nie jest książka „do lubienia”. To książka do przeżycia, czasem nawet do przetrwania. Nierówna, momentami przytłaczająca, ale zostawiająca ślad. I chyba właśnie za ten ślad najbardziej ją czuję.