Rozdeptałem czarnego kota przez przypadek

„Durnota jest prywatną sprawą każdego człowieka i każdy kiedyś za nią beknie. Jedni bardziej, inni mniej.” - ta przenikliwa sentencja zostaje wygłoszona przez ośmioletniego narratora już na pierwszej stronie powieści. Dziecięcy mędrzec, rzec by się chciało. Chłopiec wychowany w sierocińcu przez zakonnice obserwuje świat ze sporą dawką małoletniego dystansu, który daje mu osobliwą wiedzę o życiu. Ten chłopiec widzi tak dużo. I to są rzeczy, które umykają uwadze dorosłych. Dlatego wygłaszane przez niego opinie wywołują wzburzenie, bulwersują. Nie tylko ze względu na wulgaryzmy. Franciszek odkrywa prawdy, które zgubiliśmy w naszym przyzwyczajeniu do normalności. Z perspektywy tego dziecięcego mędrca, którego trudny los porzuconego dziecka nauczył zaradności i dystansu do spraw życia, ludzki los jest jest jednocześnie i bardziej złożony, i prostszy. Ktoś kto dorasta w takich warunkach przywyka do pokonywania przeszkód i wcześniej dojrzewa. Sentencje podobne do tej na początku, bohater popełnia w książce co chwilę. W tej przedwcześnie nabytej mądrości jest zarówno gorycz jak i uśmiech. Jedno i drugie przebijają przez tę zdumiewająco świeżą, pozbawioną złudzeń prozę, którą czyta się niezwykle płynnie, choć nie jest to wcale łatwa rozrywka. Przeciwnie, powieść ta to przyczynek do refleksji nad naszym miejscem w świecie, nad tym co mamy i co nas kształtuje. Przepiękna, smutno – zabawna książka mówiąca o rzeczach fundamentalnych za pomocą najprostszych słów.