Rodziewicz–ówna. Gorąca dusza

Z książek Marii Rodziewicz czytałam tylko jedną, dawno temu, ale zainteresowała mnie ona jako postać żyjąca na przełomie XIX i XX wieku. I muszę przyznać, że osoba ta jest dość ciekawą indywidualnością, zwłaszcza, jak na tamte czasy. Autorka opisuje życie pisarki, jej rodzinę, rodziców - zesłańców popowstaniowych. Jako rok urodzenia Marii podaje 1963, chociaż w niektórych publikacjach jest podawany 1964. Rodziewiczówna pobierała nauki w klasztorze i być może tam została nasiąknięta antysemityzmem. Uprzedzenie do Żydów przewija się w jej powieściach. Czesław Miłosz napisał w swoim eseju: „..bicie Żyda przynosi wyraźną ulgę bohaterom Rodziewiczówny...”. Maria Rodziewiczówna to osoba dosyć oryginalna, jej sposób ubierania i zachowania jest bardziej męski niż kobiecy, prowadzi gospodarstwo i działa w stowarzyszeniach, między innymi w Kole Ziemianek. Bohaterka tej książki dużo w swoim życiu doznała, i czasami były to dość tragiczne chwile, żyła w okresie obu wojen, podczas drugiej wojny światowej jako dość wiekowa osoba musiała opuścić swój majątek i pomieszkiwać u obcych ludzi. Autorka książki opisuje jej aktywność w czasie dwudziestolecia międzywojennego, Rodziewiczówna jako mieszkanka Kresów krytykowała ówczesny Rząd za brak zainteresowania mieszkańcami tych terenów: „..widzieliśmy, że się pod tym względem źle dzieje, tym bardziej że wśród przedstawicieli władzy było bardzo wielu niestojących na wysokości zadania...”. Książka p. Emilii Padoł jest ciekawą publikacją, wciągającą lekturą, ponadto zawiera zdjęcia Marii Rodziewiczówny na różnych etapach jej życia.