Raport Brodiego

Borges deklaruje prostotę tych historii, ale nie potrafi, a prędzej jeszcze nie ma ochoty wyzbyć się nawyku brania wszystkiego w nawias. Aluzyjność jego tekstów jest po prostu niezbywalna, ironia ostra jak nóż i zawsze celna, zawsze kwitująca w kilku słowach konstytutywne cechy człowieczeństwa, nie przypadkiem będące jednocześnie cechami nie nazbyt wzniosłymi. Przy tym nie ma tu tej wszechogarniającej, erudycyjnej intertekstualności, która cechuje słynniejsze zbiory mistrza i zarazem czyni je nieco cięższymi, a momentami nawet wydumanymi. To literatura do smakowania, niewyczerpane źródło namysłu, ale i prostej radości czytania.