Psy ras drobnych

Książkę napisano językiem osoby inaczej patrzącej na świat. Widzącej więcej? Czującej bardziej ? Na pewno mąjącej swój język i większą wrażliwość na świat. Autorka używa ciekawych i nietypowych zestawień słów, oryginalnych porównań, archaizmów i neologizmów na przemian. Taka też jest ta książka. Inna. Pozornie pogodna. Miejscami wesoła. A jednak trująca smutkiem. Młoda kobieta, która nie może udźwignąć świata, przyjeżdża do szpitala dla psychicznie i nerwowo chorych. Wchodząc tam trafia do innego świata, który nam przedstawia razem z zamieszkującymi go ludźmi, z którymi wchodzi w interakcje. Lekarzami, pielęgniarkami i pacjentami. Szpital psychiatryczny nie jest dobrym miejscem dla człowieka. Już sam wygląd sal szpitalnych i wyposażenie przygnębia. Po korytarzach snują się ludzie zatopieni w swoich myślach. Co jakiś czas dochodzi do konfrontacji między nimi. W szpitalu nie wszystko jest prawdziwe, czasami jest fantazją skutecznie udającą realny świat. Ten ich jest monotonny podzielny systematycznymi obchodami, terapią i wydawaniem kolejnych dawek lekarstw. Książka przygnębia, zasmuca, ale pozwala zbliżyć się do świata o którym nawet nie chciałbyś/łabyś słyszeć a co dopiero się w nim znaleźć.