„Świętujący 80. urodziny Krzysztof Karasek postanowił ów jubileusz uświetnić imponującym, liczącym sto wierszy, tomem poetyckim. Ten tom pod zagadkowym tytułem ‹‹Przyszedł człowiek żeby chłostać morze›› imponuje objętością, rozmachem tematycznym i artystycznym. Liryka Krzysztofa Karaska jest wielogłosowa. W jego wierszach pojawiają się poeci, filozofowie i malarze minionych epok. On rozmawia z nimi, dyskutuje, czasem z nimi się zgadza, czasem nie. Jego poezja jest silnie osadzona w tradycji, w historii, sporo w niej cytatów, aluzji, nawiązań – do mitologii greckiej i rzymskiej, do Biblii, a nawet do osiągnięć współczesnej nauki. Nie sposób jednak zarzucić tej liryce przesadnej erudycyjności czy hermetyczności. Co prawda poeta nie zabiega o poklask, lecz kiedy czyta się te pełne błyskotliwych metafor, konstatacji i konkluzji wiersze, ręce same składają się do oklasków. Na przykład, gdy w ‹‹Wiosennym pękaniu ziemi›› z równą uwagą i powagą interpretuje myśl Zenona z Elei, ale też wysłuchuje tego, co ma mu do powiedzenia pan Zenek Berdyczak, menel spotykany codziennie na ulicy. Karasek pisze o tym, co obchodzi każdego z nas, o sprawach fundamentalnych, o zagadce życia i śmierci. Oko w oko z tajemnicą stworzenia – cokolwiek to znaczy – stajemy dzień w dzień, właśnie dlatego przestrzega poeta już w wierszu otwierającym książkę: ‹‹Nie możemy wyrwać jednej strony / z księgi życia. / Ale możemy wrzucić w ogień całą księgę››, a w ‹‹Retardacjach›› dopowiada: ‹‹Jesteśmy tylko przecinkiem / w niemilknącym zdaniu››. Nie należy zatem lekceważyć żadnej godziny życia, zwłaszcza że ‹‹Sensem życia jest samo życie››, jak czytamy w wierszu ‹‹Więźba dachowa››. Jest bezwzględny, gdy pisze ‹‹Nikt mówi nic do nikogo, / oto współczesne życie kulturalne›› czy ‹‹Historia to histeria››, ale jest też pełen czułości i wyrozumienia dla składającej się ze słabości istoty ludzkiej. Jak przystało na człowieka traktującego życie i świat jak najbardziej poważnie, Karasek nie stroni od żartu. Żartując, posługuje się nie tylko ironią, ale też autoironią, a przy tym paradoksem: ‹‹Jako człowiek inteligentny / wiem trochę o niczym, nic o wszystkim››, zaś kilkadziesiąt stron dalej: ‹‹Ostatnią rzeczą jaką o sobie wiemy, to / czy jesteśmy z komedii / czy z tragedii››. Pisarz mówi też wprost, że każdy jego wiersz powstaje ‹‹na skraju przepaści››. Cóż, poezja to nie jest tylko i wyłącznie muzyka pięknych słów. Poezja to walka o prawdę, jaką symbolizuje obraz ‹‹niezabliźnionej rany››. W wierszu zadedykowanym przyjacielowi z pokolenia ’68, Julianowi Kornhauserowi, wspomina, jak w roku 1970 czytali wiersze pod pomnikiem Mickiewicza w Krakowie. Na pytanie starszego przechodnia – kto was zrozumie, odpowiedział, nie bez pychy, że ich, młodych, nie trzeba rozumieć, ich trzeba się bać: ‹‹I ta bezczelna odpowiedź / uformowała mnie jako poetę / na całe życie››. Ale Krzysztof Karasek, jeden z najstarszych polskich poetów i jednocześnie jeden z najmłodszych duchem, nie powiedział, wierzę w to święcie, ostatniego słowa” (Janusz Drzewucki, „Rzeczpospolita”, 9.03.2017).
Szczegóły
- Rok wydania
- 2017
- Liczba stron
- 134 str.
- Wydawnictwo
- Instytut Mikołowski
- Język
- polski
- Format
- papier
- Cykl
- Biblioteka Arkadii – pisma katastroficznego (tom 139)
- Gatunek
- poezja
- ISBN
- 9788365250278
Inne książki autora
(34)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Przyszedł człowiek żeby chłostać morze" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.