Baron Romero. Wstęp do przyszłej poezji

Ponad pół wieku temu Krzysztof Karasek postawił pytanie „Co ja tu robię?” w wierszu „Rewolucjonista przy kiosku z piwem”. W nim początek, skaza i chwała poezji pokolenia Nowej Fali. Ale po czasie otwarcia nadchodzi czas zamknięcia i podsumowania. „Baron Romero. Wstęp do przyszłej poezji”, wpisując się w horacjańską tradycję „Listu do Pizonów”, pozostaje bardziej gawędą o osobistych spotkaniach z wierszami aniżeli normatywną poetyką czy poradnikiem. Adresatami tej „De arte poetica” nie są poeci, krytycy czy literaturoznawcy ale ci, którym w życiu przydarzyło się spotkanie z wierszem, który coś w nich poruszył, wstrząsnął rutyną codzienności, pozwolił usłyszeć własny głos. Na moment pozwolił uwierzyć, że jest to możliwe. „Decipimur specie recti”, „dajemy się zwodzić pozorom prawdy” przestrzegał Horacy w czasach, kiedy nikt sobie nie wyobrażał stopnia nasycenia rzeczywistości dyskursem medialnym, którego szablonom jesteśmy poddani dzisiaj. W czasie marnym poezja nie musi objawiać prawd, ale może otworzyć im prześwit, osłabiając i burząc władzę pozoru. Warunkiem jest suwerenność głosu, „rebelia słowa przeciw gładkim ustom, bunt mowy przeciwko wymowie”, któremu wiersz może przywrócić kosmiczną sprawczość żywiołu. Poemat o poezji nie będący usprawiedliwieniem politycznych i historycznych uwikłań („Traktat poetycki” Miłosza),rozliczeniem poetyk („Esej o rymie” Shapiro),quasi-teologiczną inwokacją („Arte poetica” Huidobro) czy poszukiwaniem azylu w narcyzmie codzienności („Esej o stylu” O’Hary),ale gawęda o „radości czytania” wierszy i wyjątkowości każdego spotkania z poezją. Adam Komorowski