Prymityw. Epopeja narodowa

Suweren zasłużył na dobrą zmianę, na nową konstytucję, to i pewnie na nową epopeję narodową też zasłużył. Jak zasłużył, to ma. Ciekawe są losy pastiszu w Polsce. Chciał Piotr Fronczewski zabawić się z tym gatunkiem i stworzył Franka Kimono, a on mu się wymknął z pastiszostwa i został samodzielnym bytem. Chciała Krystyna Janda robić sobie podśmiewanki i zaśpiewała „Gumę do żucia”. A tu nie żadne pastisze jej wyszły, a przebój sceniczny. Naród tak zadecydował. Z literaturą jest inaczej. Bo jak taka Masłowska napisała „Wojnę polsko-ruską pod flagą biało-czerwoną”, to suweren tego nie przeczytał, choć Masłowską znienawidził. Trzeba przyznać, że autorka postarała się o to swoją rozliczną i różnorodną inszą działalnością. A teraz za portretowanie narodu wziął się Marcin Kołodziejczyk też z pasją groteskową. Nie wiem, czy groteska mu wyszła, bo rzeczywistość jest już tak groteskowa, że trudno ją bardziej zgroteskowić i z tym problemem autor zmaga się bohatersko, choć realizm tam aż kwiczy. Bo nie ma takiej głupoty, której nie zrobiłby lub nie wygłosił dumny Prawdziwy Polak, więc jak takiego opisać groteskowo. Jedynie język powieści stylizowany na praską (warszawską) gwarę o tej grotesce świadczy bezapelacyjnie. Język, w którym brzmi nasza polityczna nowomowa, a jednocześnie ciągle natykamy się na rytmy, parafrazy z wielkiej literatury, jest dowodem na mistrzostwo autora. Bo w dziedzinie konstruowania akcji, moim zdaniem, przegrał z bujnie panoszącą się prymitywną rzeczywistością.