Prochy Babilonu

„…wciąż zajmujemy się tym samym, co robiliśmy wcześniej. Mamy większe pole bitwy, niektóre strony się zmieniły, ale to wciąż to samo gówno, które robimy od czasu, gdy pierwszy gość naostrzył kamień.” Z przykrością muszę stwierdzić, że to była najsłabsza część, którą czytałam jak do tej pory. Zabrakło mi tutaj tempa, akcji, całość była mega polityczna i mocno przegadana. Ale na szczęście czytało się to dobrze, mimo dłużyzn i nudniejszych części. Dlatego wystawiam słabą siódemkę, co i tak jest oceną niską, biorąc pod uwagę moją miłość do tej serii i bohaterów. O czym tym razem? Marco Inaros i jego Wolna Flota, po ataku na Ziemię, pragnie zapanować nad całym układem słonecznym, a także przejąć możliwość podróży przez wrota do innych światów. Czy wciąż robi wszystko co najlepsze, aby jego lud przetrwał? I co na to planety wewnętrzne? Strasznie blada była załoga Rosynanta w tym tomie. Za to na pierwszy plan wysunęły się w moim uznaniu postacie drugoplanowe - piratka Michio Pa, będąca na usługach Inarosa, oraz syn przywódcy Wolnej Floty oraz Naomi Nagaty – Filip. Zwłaszcza ta druga postać, jej odczucia i to, co przeżywała wewnętrznie było ciekawe i wciągające. Jak wspomniałam wcześniej akcja była przesycona polityką. Nie za wiele się działo, jak na tyle stron książki i to jest jej główny minus. Rozbujało się dopiero na sto stron przed końcem i wątki tak się ułożyły, że jestem niesamowicie ciekawa, jak to się rozegra dalej. Mimo wszystko, jak już wspomniałam wcześniej autorzy mają jakąś niesamowitą płynność w pisaniu, że nawet przez te mniej wartkie momenty przebrnęłam bezboleśnie. Co nie zmienia jednak faktu, że chcę więcej! Tutaj było dla mnie za mało.