Prędkość mroku

Nie bardzo rozumiem podpinania tej książki pod fantastykę i myślę, że zrobiło jej to nieco krzywdy. Taka Anomalia Le Telliera, mimo że gdyby była wydana trzydzieści lat temu to byłaby pewnie klasykiem science-fiction, jest zaliczana do literatury pięknej; w Prędkości Mroku jedyne co jest związanego z "fantastyką", to pewne fizyczne dywagacje służące stylistyce (jak tytułowa prędkość mroku),i bardzo delikatne nawiązanie konstrukcyjno-fabularne do Kwiatów dla Algernona; choć tam chodziło o stricte upośledzenie, tak tutaj akcja się toczy w ogół bohatera będącego w spektrum autyzmu. Jest pewien niewykorzystany potencjał, ale tego rodzaju książki są bardzo rzadkie (w przeciwieństwie do filmów i seriali),że i tak warto się zapoznać.